Rolstoel kapot,

Goed voorbereid maar ietwat  zenuwachtig ging ik een zaal in. Dit was mijn eerste keer in mijn frisse carrière als communicatieadviseur dat ik bij een informatiesessie zat om vragen te beantwoorden over het plan waar ik al maanden mee bezig was. Ik had er zin in.
Tot ik opeens een ‘knak’ hoorde en bijna letterlijk de grond onder mijn voeten voelde wegzakken. Mijn wiel viel van mijn rolstoel af.  Mijn collega’s schoten te hulp en eenmaal veilig op een ‘gewone’ stoel had ik nog een kwartiertje tot de sessie begon. Snel maar het hulpmiddelenbedrijf bellen. Dat  was het zoveelste moment waarop mijn vrijheid me ontglipte. Mijn vrijheid in handen van de klantenservicemedewerker en de planning.
Wat zou jij doen als je rolstoel kapot zou gaan en je niet op of om kan? Hoe gaat dit er eigenlijk aan toe, en waarom wordt er zo aangedrongen op verandering? Ik leg het uit.
Hopelijk help ook jij hierna mee.  

Ik kan me goed voorstellen dat je zelf nooit te maken hebt gehad met een leverancier voor hulpmiddelen , of de wmo.
In het kort: als je in Nederland een hulpmiddel voor langere tijd (>6 maanden) nodig hebt, kun je een aanvraag indienen bij het wmo-loket in jouw gemeente. Als zij akkoord zijn met je aanvraag nemen ze contact op met de hulpmiddelenleverancier waarmee de gemeente een contract heeft.
Je hebt zelf geen keuze: dit bedrijf gaat bepalen welk hulpmiddel je krijgt, en zij zijn verantwoordelijk voor het onderhoud. De gemeente betaald dit bedrijf maandelijks om jou zo nodig te helpen.

Stel je dan voor dat je een actief leven leidt.  Je werkt, studeert en gaat er in je vrije tijd graag op uit.
Je kent het vast wel van een fiets:  iemand die dagelijks kilometers fietst zal veel vaker een lekke band hebben dan iemand die de fiets in de schuur heeft staan en 1x per jaar fietst. Je hebt te maken met slijtage, maar soms heb je ook gewoon pech natuurlijk.

Ik belde de hulpmiddelenleverancier en legde uit dat mijn wiel eraf gevallen was. Ook de zijkant (het spatbordje) waar ik tegenaan zit hing los. Mijn wiel kregen we (mijn collega’s en ik) er in eerste instantie niet op. De medewerker gaf keurig aan dat hij het jammer vond dat ik met schade zat en niet op of om kon. Hij zou overleggen met de planning. Een zenuwachtig wachtmuziekje volgde.

Ik wist niet of ik moest lachen of huilen. Mijn collega’s keken me boos aan, dit kón toch niet? Toch was de klantenservicemedewerker zeker van zijn zaak. Ik wilde toch écht  vandaag nog naar huis. Het confronteerde me. Moet je je voorstellen dat je je been breekt en een arts je vervolgens 26 uur lang(!) op de grond zou laten liggen. Klinkt absurd toch? Toch is het met een rolstoel vergelijkbaar…waar was het begrip gebleven? Na even te slikken gaf ik aan dat  ik het hier niet mee eens was. Er moest vandaag nog iemand komen. Dit werd een discussie en de informatiesessie startte later. Ook dat nog. 

Na 3 keer in de wacht te hebben gestaan werd me verteld dat er binnen nu en 2 uur een spoedmonteur zou komen. Ik kon die dag gelukkig nog naar huis, maar wat als ik die discussie níét was aangegaan, of al thuis was geweest? Het voelde alsof mijn vrijheid tussen mijn vingers door geglipt was.

Ik schreef in oktober al over mijn rolstoelproblemen. Inmiddels is er wel een nieuwe rolstoel in de maak. Daarom was het stil van mijn kant, maar reparaties en service zijn nog steeds niet verbetert. Gemist? Lees mijn brief aan minister Hugo de Jonge en/of kijk en lees mijn artikel en video voor BN De Stem .  Even hierna heeft het Ministerie voor Volksgezondheid, Wetenschap en Sport (VWS) een actieteam opgericht en is de Nationale Ombudsman opgekomen voor de mensen die deze problemen ervaren.  Voor alsnog is er geen échte oplossing.

 

Help mee aan meer

  • Deel mijn verhaal verder ->
  • Volg Christel Poweronwheels  op Facebook om jouw support te uiten.
  • En/of schrijf je in voor mijn nieuwsbrief. 
  • Helpt dit nou echt? Ja, elk beetje aandacht voor dit onderwerp helpt. Als er nog niks gebeurt ga ik verdere stappen ondernemen. Laten we het eerst met aandacht voor het onderwerp proberen.
Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on email
Email

2 reacties

  1. herkenbare situatie, zo heb ik een tijd terug, een nare knak in me hoepel gehad, leverancier gebeld voor gelegd, wat er was.
    vraagt ze aan de telefoon wat is een hoepel, en of ik dagelijks gebruik maak van me rolstoel, ik er bij gezegt ik maak 24/7 gebruik van de rolstoel, werd er naar de reparatieafdeling gebeld, na een irritant muziekje en 20 minuten, kwam ze met de mededeling monteur komt misschien vanavond nog, waar op ik vroeg MISSCHIEN hoe zo MISSCHIEN, antwoord was als hij toevallig in de buurt is, nou ik heb haar even de oren open geschreeuwd, dat ik afhankelijk ben van een rolstoel en zelfstandig woon, en dit geen stijl is dat antwoord misschien. daarna volgde ze, monteur neemt contact met je op, zucht. na 5 minuten na t gesprek stond er een monteur, die wilde het hele verhaal wat er afspeelde even weten aan de telefoon. dus vertelde ik dat, hij kwam met de mededeling centralisten zijn niet goed geïnformeerd over mensen die aanhankelijk zijn van hulpmiddelen. of dat t om een auto of rolstoel gaat

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *